Chef is niet zomaar een film waar toevallig eten in voorkomt. De regisseur Jon Favreau wil je iets laten voelen. Hij neemt je mee op reis waarin eten de emoties van het verhaal versterken. De film voelt als een culinaire/zintuiglijke ervaring: warm, vrolijk en troostend. Je ontspant, glimlacht en voelt je verbonden. Alsof je een hap neemt van een zoete cupcake.
Net als in een toprestaurant
Een goede film lijkt op een goed diner. Het is de combinatie, de volgorde en de afwisseling van gevoelens die een film tot een topfilm maken.
Een chef van een toprestaurant is niet tevreden als je zegt dat het eten ‘lekker’ was. Hij wil je raken. Je wakker schudden. Warmte en comfort geven. Troost bieden. Verrassen. En je op een diepere laag verbinden met jezelf en met anderen.
Daarom neemt een tofchef je mee op een culinaire reis. Tijdens een diner proef je alle basissmaken: zuur, zout, bitter, umami en zoet. Elke smaak roept een andere emotie op. Het ene moment fris en prikkelend, het andere moment rijk en geruststellend. Niet als een culinaire flipperkast, maar als een zorgvuldig opgebouwd verhaal. Precies dat doet de film Chef ook.
De gevoelens die de film Chef bij je losmaakt
Chef is in de basis een 100% feelgood film. Warm, vrolijk en troostend. Je ontspant, glimlacht en voelt je verbonden. Alsof je een hap neemt van een zoete cupcake.
Maar wat doet zoet eigenlijk met je gevoel? Het effect van een gerecht, een film of zelfs een persoon met een ‘zoete’ uitstraling is vaak hetzelfde. Een zachte warmte verspreidt zich door je lichaam, alsof je even wordt omhuld door iets vertrouwds en troostends. Je ademhaling vertraagt, je gezicht ontspant en alles voelt net iets vriendelijker. Je voelt je veilig, gekoesterd en licht opgelucht. Als je denkt, ja lekker, ik heb zin in dat gevoel. Dan zit je goed bij Chef. Maar alleen zoet zou de film qua gevoel vlak maken. Daarom voegt de regisseur ook andere smaaklagen toe.
In het begin zit er een bitter randje aan het verhaal. We maken kennis met een chef die vastzit in een sleur: frustratie op zijn werk, een dominante baas, een mislukt huwelijk en weinig tijd voor zijn zoon. Herkenbaar, want – eerlijk is eerlijk – het leven is niet altijd succesvol of instagrammable.
De film raakt dat gevoel even aan. Niet zwaar, maar subtiel in combinatie met de zoete ondertoon die door de hele film heen loopt. Samen geeft dat een bitterzoet gevoel. Zoals sinaasappelmarmelade, een espresso of een stevige IPA.
Halverwege komt er een wake-upcall. De chef is eerlijk naar zijn baas, zijn collega’s en naar zichzelf. De feiten onder ogen. Zo’n moment waarop je even op het puntje van je stoel gaat zitten. Het voelt als een zure smaak: scherp en verfrissend, met hetzelfde schrikeffect als wanneer je iets zuurs eet of drinkt. Je wordt wakker en alert.
Daarna komt de actie. De chef begint opnieuw en start een nieuw avontuur met een foodtruck. Het bittertje maakt plaats voor energie en kracht. Streetfood spat van het scherm: warm, zout, kruidig en vol leven. Je voelt leven en beweging. De muziek versterkt dat gevoel. Terwijl Sexual healing speelt, kun je bijna niet anders dan meeneuriën. De trompetten worden ingezet en voor je het weet zing je mee. Uit volle borst.
Aan het einde voegt de regisseur nog een extra laag toe aan de zoete basis van de film: umami. Niet alleen op het bord (met urenlang gemarineerde en gerookte brisket), maar ook in het verhaal. De film vertraagt, relaties verdiepen en oude tegenstanders worden vrienden. En omdat het toch een zoete feelgood film is, komt het natuurlijk ook in de liefde weer goed. Zo eindigt Chef met een zoet-umami nasmaak: rond, troostend, familiair. Een gevoel van diepe tevredenheid en verbondenheid.
Het menu van Cinema Culinair (recensie)
Cinema Culinair probeert de smaakreis uit de film te versterken. Het doel: het gevoel oproepen dat de regisseur Jon Favreau met Chef wil meegeven. Je eet dezelfde gerechten als in de film. Op de seconde nauwkeurig, tegelijk met de acteurs. Niet als gimmick, maar om de emoties van de film te versterken. Elk gerecht sluit aan bij de sfeer van de scène, zodat je de film nog intenser beleeft.
En, is Cinema Culinair daarin geslaagd? Ja, ik denk het wel. De film zit vol comfort food: Spaghetti aglio e olio, Kaas tosti, Chocolate Lava cake en Beignets met poedersuiker. Zachte texturen die makkelijk weg eten en troostend werken. Rijk en romig, met veel kaas, room en boter. En… koolhydraatrijk. Misschien zelfs een beetje té. Gelukkig heeft Cinema Culinair ervoor gekozen niet al deze gerechten op het menu te zetten. Geen spaghetti en geen tosti, anders zou het diner wel erg zwaar worden.
Van comfortfood tot umami bom
Het menu start met een stoofpotje van andouille: qua textuur 100% comfort food. Bij het buikspek wordt een pompoencrème geserveerd. En de Lava cake en de Beignets met banketbakkersroom zorgen voor een verslavende zoetheid.
Maar het menu bevat ook andere smaken. De Cubano sandwich met augurk en mosterd brengt frisse zuren en een beetje scherpte. Het bittertje zit verstopt in de pure chocolade van de Lava cake. En dan is er umami, de 5e basissmaak die je een vol, rijk en voldaan gevoel geeft. Die diepe, hartige smaak komt terug in de gumbo, het buikspek, het lang gemarineerde vlees in de Cubano en de gerookte Texas style brisket van de barbecue.
En niet te vergeten de gochujang (gefermenteerde rode peperpasta) waarin de Koreaanse kip is gemarineerd. Voor mij is dit de culinaire ontdekking van de film Chef. Ik ben op slag verliefd geworden op de diepe, aardse en hartige smaak van dit umami bommetje.
Advies: is Chef film & diner echt iets voor jou?
Cinema Culinair volgt de smaakreis van de regisseur zorgvuldig. Het menu beweegt tussen veel zoetheid
en umami
, met af en toe kleine uitstapjes naar zuur
en bitter
.
Alleen daarom al is het bijzonder om deze film letterlijk te proeven. Om te ervaren hoe gerechten de emotionele verhaallijn versterken. Maar is Chef film & diner voor jou de juiste keuze? Dat is maar net waar je van houdt.
Houd je van uitgesproken zure of bittere smaken die passen bij een maatschappijkritische of emotioneel zwaardere film? Dan kun je Chef beter overslaan. Wil je ontspannen, genieten van comfort food, met af en toe een diepere umami smaak? Dan zit je precies goed bij Chef. Enjoy! (naar de agenda).
