Chef is niet zomaar een film met eten erin. De regisseur wil je iets laten voelen, je mee op reis nemen. Eten gebruikt hij om de gevoelservaring te versterken. Wat voel je als je CHEF kijkt en proeft? De zintuigelijke ervaring draait om: feel-good comfort met echte voldoening. Warm, vrolijk en troostend. Je ontspant, glimlacht en voelt je verbonden. Alsof je een zoete cupcake proeft. Maar de film is niet alleen maar zoet. In het begin van de film voegt de regisseur een bittertje toe, als het gaat over frustratie, mislukking, honger naar erkenning. Strakke, sobere smaken benadrukken dat. Dan halverwege de film gaat de knop om. Het bittertje wordt vervangen door krachtig zout, als het streetfood naar binnen knalt: warm, vet, kruidig, energiek. Je voelt leven en beweging. Het eind van de film geeft een zoet-umami gevoel: rond, troostend, familiair. Diepe tevredenheid en verbondenheid. In het kort: de smaakreis bij Chef is er een van comfort🧁, met uitstapjes naar: pijn ☕→ eerlijkheid🍋 → vrijheid 🧂 → voldoening🍄🟫.
Net als in een toprestaurant
Bij een film geldt hetzelfde als bij een culinair diner. Het is de combinatie, de volgorde en de afwisseling van gevoelens die een film tot een topfilm maken. Een chef van een toprestaurant is niet tevreden als je zegt dat het “lekker” was. Hij wil je raken, wakker schudden, warmte en comfort geven, serieuze diepte laten voelen, je verwonderen en je op een diepere laag verbinden met jezelf en met anderen. Om dat voor elkaar te krijgen, neemt een chef je mee op een culinaire reis en laat hij je alle basissmaken proeven: zuur, zout, bitter, umami en zoet. Op die manier probeert de chef bij jou meerdere emoties te triggeren. Zodat jij je tijdens het diner op moment licht & luchtig voelt, dan weer fris & prikkelend, energiek, of juist zwaar & serieus of rijk & verbonden. Niet als een culinaire flipperkast, maar soepel, verrassend en gecureerd tot in de perfectie.
De gevoelens die de film Chef bij je losmaakt
Chef is 100% feel good. De film is warm, vrolijk en troostend. Je ontspant, glimlacht en voelt je verbonden. Alsof je een zoete cupcake proeft. En, wat doet dat eigenlijk, wat doet zoet met je gevoel? Het effect van een gerecht, een film of een persoon die zoet is, kun je als volgt omschrijven… Een zachte warmte verspreidt zich door je lichaam, alsof je even wordt omhuld door iets vertrouwds en troostends. Je ademhaling vertraagt, je gezicht ontspant en alles voelt net iets vriendelijker. Je voelt je veilig, gekoesterd en licht opgelucht. Als je denkt, ja lekker, ik heb zin in dat gevoel. Dan zit je goed bij Chef.
Maar Chef is niet alleen maar zoet. Dat zou de film saai en eendimensionaal maken, en misschien zelfs wel een weeïg, stroperig of kunstmatig gevoel kunnen geven. De regisseur appelleert ook aan andere gevoelens.
In het begin van de film voegt de regisseur een bittertje toe, als het gaat over frustratie, mislukking, honger naar erkenning. Hij introduceert de hoofdpersoon (chef die in een sleur zit op zijn werk, niet lekker in zijn vel, zeurt over zijn leidinggevende, zijn vrouw kwijtgeraakt en nauwelijks tijd voor zijn kind). Herkenbaar, want – eerlijk is eerlijk – het leven is niet altijd even leuk, succesvol & instagrammable is. Chef wil dit gevoel bij je aanraken. Niet zwaar, maar in combinatie met de zoete ondertoon die in de hele film zit. Bitter + zoet geeft bitterzoet, het gevoel wat je krijg als je sinaasappelmarmelade eet, of nipt van een espressootje of een IPA.
Dan op ongeveer een kwart van de film gaat de knop om. Er volgt een verfrissende wakeup call. De chef is eerlijk naar zijn baas, zijn collega’s en naar zichzelf. De feiten onder ogen. Als kijker schrik je even. Zo’n moment waarop je op het puntje van je stoel moet gaan zitten. Eenzelfde schrikeffect als wanneer je iets zuurs eet of drinkt. Je wordt wakker en alert.
En dan is het tijd voor actie, kracht en start de hoofdpersoon met een nieuw avontuur. Het bittertje van het begin wordt vervangen door krachtig zout als het streetfood naar binnen knalt: warm, vet, kruidig, energiek. Je voelt leven en beweging. Muziek versterkt het effect. Sexual healing door Hot 8 Brass Brand werkt aanstekelijk. Je luistert naar de trompetten en kunt bijna niet anders dan mee neuriën. Of meezingen. Uit volle borst.
Tot slot voegt de regisseur umami toe aan de zoete basislaag van de film. Niet alleen op het bord (met urenlang gemarineerde en gerookte brisket), maar ook door de film te vertragen en relaties te verdiepen. Met ontroerende terugkijkjes naar de pracht en de diversiteit van het leven. Met een oude vijand die een beste vriend wordt. En – omdat het toch een zoete feelgood film is – komt het ook in de liefde allemaal nog goed. Zodat je eindigt met een zoet-umami nasmaak: rond, troostend, familiair. Diepe tevredenheid en verbondenheid.
In het kort: de smaakreis bij Chef is er een van comfort 🧁, met uitstapjes naar: pijn ☕→ eerlijkheid 🍋 → vrijheid 🧂 → voldoening 🍄🟫.
Het menu van Cinema Culinair (recensie)
Cinema Culinair wil het gevoel versterken dat de regisseur van Chef wil opwekken. Je eet dezelfde gerechten als in de film. Op de seconde nauwkeurig, tegelijk met de acteurs. Niet als gimmick, maar om de emoties te versterken. Elk gerecht dient de filmemotie in die scene te versterken. Zodat je de film nog intenser beleeft.
En, is Cinema Culinair daarin geslaagd?
Ja, ik denk het wel. De film biedt een grote veelheid aan gerechten die stuk voor stuk hoog scoren op: comfort food. Je weet wel, met het gevoel alsof je in een zoete cupcake hapt. In de film Chef komt onder meer dit comfort food voorbij: Spaghetti aglio olio, Kaas tosti, Chocolate Lavacake en Beignets met poedersuiker. Zachte texturen die makkelijk weg eten en troostend werken. Rijk en romig, met veel kaas, room, boter. En… koolhydraatrijk. Haast te veel. Daarom fijn dat Cinema Culinair ervoor heeft gekozen om niet al deze gerechten op te nemen in het menu. Geen spaghetti en geen tosti.
Het menu start met een stoofpotje van andouille: qua textuur 100% comfort food. Bij de buikspek wordt pompoencrème geserveerd. En de lavacake en de beignets met banketbakkersroom zorgen voor verslavende zoetheid.
Maar, niet alles is comfortfood. Het menu kent ook friszure, zoute en bittere tonen. De Cubano sandwich met augurk en mosterd is friszuur en scherp en zorgt voor alertheid. Het bittertje is verstopt in de pure chocolade van de Lava Cake. En dan umami, de 5e basissmaak die je een vol, rijk en voldaan gevoel geeft. Na zoet, krijgt umami van zowel de regisseur als Cinema Culinair een hoofdrol in de menukeuze. Met: andouille gumbo, buikspek, lang gemarineerd vlees in de cubano en de gerookte Texas style brisket van de barbeque. En niet te vergeten de Gochujang (gefermenteerde rode peper-pasta) waar de Koreaanse kip in is gemarineerd. Voor mij is dit de culinaire ontdekking van de film Chef. Ik ben verliefd geraakt op de diepe, aardse en hartige smaak van dit umami bommetje.
Conclusie & iets voor jou?
Conclusie: het menu van Chef volgt erg goed de smaakreis van regisseur, met veel zoetheid🧁 en umami🍄🟫 en kleine uitstapjes naar zuur🍋 en bitter ☕.
Iets voor jou?
Dat is maar net waar je van houdt. CHEF is een heerlijke feelgood film met lieve hoofdpersonen. En met comfortfood dat het midden houdt tussen zoet en umami. Houd je van uitgesproken zure of bittere smaken die passen bij een maatschappijkritische of emotioneel wat zwaardere film? Dan moet je Chef overslaan. Heb je zin in ontspanning en eten dat comfort geeft met af en toe een diepere umami smaaklaag? Dan zit je goed bij Chef (naar de agenda).
